Dinsdag (terça-feira) 5 augustus: Nummer 5, de mandenwevers van Camacha

De nieuwe schoenen van Elise: Kiek'n wat wot

Het moment is daar om toch wat te voet te ondernemen, of misschien voeten. Elise krijgt alleen maar meer last, lijkt niet verstandig nog een week op pijnstillers door te schuifelen.

Voor het zover was ondernam ik zelf te voet een stukje hardlopen. Totnogtoe niet aangedurfd: doorgaande weg, steil en zo. Maar ja, in het vooruitzicht van een looploze dag leek het me toch prettig het gevoel te creëren dat ik wat gedaan had, dus vort met de geit. Van de fysiotherapeut een schema gekregen waarin hartslag boven 140 uit den boze is, maar dat is hier echt niet vol te houden: dat haal je bergop (10%) al met een normale wandelpas. Conclusie: dit is toch niet de beleving. De helft van de tijd (eigenlijk meer dan de helft natuurlijk) voortsjokkend in een beschamend tempo, de andere (kortere) helft voortdurend afremmend, en dan ook nog steeds met de oren gespitst op eventueel verkeer - dat er gelukkig zeer weinig was. Hopelijk vind ik in Funchal een bruikbaarder parcours.

Peugeootje in paddenstoelenveld

Terug in de paddenstoel Elise uit bed geramd, duitssprekende Doktor op het internet gezocht en (na het ontbijt) gebeld, afspraak gemaakt voor 14:30, auto gepakt en via maar weer een andere bergroute, Santa da Serra, zuidwaarts gereden. Deze route zou ons ook brengen naar Camacha, volgens de ANWB-bijbel het hart van de rietweefindustrie van Madeira en het enige nummer dat vandaag binnen bereik leek.

14:30 is halverwege de middag, maar zoals dat op vakantie gaat verglijden de uren zonder dat je er erg in hebt. We bezochten nog even een watermolen waarvan het bord (gaat u hier rechtsaf voor de Moinho de Água) me al tien keer bij het voorbijrijden verwijtend had aangestaard. Het rad was helaas onzichtbaar onder het onooglijke gebouwtje bevestigd, maar binnen draaide zonder toezicht een molensteen en vermaalde mais. Zakken meel met handgeschreven naam en telefoonnumer stonden te wachten op bezorging. Men heeft hier wel gehoord van toeristische attracties maar worstelt nog met de vraag hoe je dat precies aanpakt.

Ongeëvenaarde uitzichten, ook in de regen

Onze permanante vete met de Madeireense bewegwijzering schonk ons een onverroosterd ommetje bij Porto da Cruz, enigszins ontsierd door een plotseling invallend buitje. Voor een halve kilometer stijgen en onmiddellijk weer dalen draaien we onze hand niet meer om. De uitzichtspunten (miradouros) vliegen je om de oren, het schouwspel is dan ook ongeëvenaard. Een wolkenloze hemel, of tenminste regenloze wolken, zouden het nog verder vervolmaken.

Klaar voor de verkoop

In een grijs verleden heb ik wel eens iets van riet geweefd. Je moest dat riet eerst weken om het buigaam (in plaats van breekbaar) te maken. Een heel gedoe. Verder dan een placematje of onderzetter ben ik volgens mij nooit gekomen; misschien heeft mijn moeder het nog wel ergens. Schappen vol manden, hangers, dieren, speelgoed en ander kunstig in elkaar gestoken spul van riet, in het Café Relogio (geen spelfout) te Camacha, riepen wel wat herinneringen op, plus de vraag wie die patronen allemaal bedenkt en hoe lang het in elkaar zetten van zo'n mand kost. Er waren twee werklieden zeer ongehaast bezig met het snijden van riet resp. het vormen van het onderstel van nog een slede. (Zo te zien was het riet ongeprepareerd en desondanks bereid tot buigen.) Verder was het andermaal uitgestorven, en konden we weer speculeren over de vraag waar al die toeristen nou eigenlijk zijn.

In Caniço is altijd wat te doen

Een kopje koffie plus versnapering later zaten we weer in de auto, en reden onder de wolkenloze hemel het laatste stukje naar de Policlinica Caniço. (Hoe zou een Portugees dat uitspreken? Wij maken we maar Kanietsjo van, en Camacha wordt bij ons Kamatsja; Portugees is een taal vol onverwachte variaties in de medeklinkers, het zou officieel best totaal anders kunnen zijn.) We waren maar içe te vroeg; die tussentijd werd nuttig besteed met een bezoekje aan een toevallig aangetroffen schoenwinkel. Bij foutzoeken moet je creatief zijn, misschien dat E's voetproblemen wel aan haar schoenen te wijten zijn? Ze klaagt er genoeg over.

Nog niets gekocht, eerst Dr. Bannasch (niedergelassener Artzt) bezocht. Een man met een goede présence, precies de vertrouwenwekkende figuur met diepe rustige stem die je dan nodig hebt. Hij kwam met een diagnose die in ieder geval het voordeel heeft nieuw te zijn: jicht misschien? Ook zou hij zo te horen bij voorkeur vandaag nog het mes zetten in de grote tenen van Elise, die naar zijn zin veel teveel naar binnen staan (had ze dan vaak te smalle schoenen aan, of hoge hakken?). Maar dat zou wel niet de aanleiding zijn voor de nu geleden pijnen: jicht daarentegen mogelijk wel. Goed, we hebben nu dus medicijnen tegen jicht, kiek'n wat wot. Honderd euro lichter verlieten we de kliniek.

Kunst onder de kabelbaan

Terug naar de schoenenwinkel. Een paar nieuwe schoenen (in de opruiming) zijn goedkoper dan een doktorsconsult. Opnieuw: kiek'n wat wot. Elise is d'r wat bliede met.

De middag was inmiddels ver genoeg gevorderd om een terrasbezoekje verdedigbaar te maken. Liever dan in het wel heel kleine centrum van Caniço, waar de enige afleiding bestond uit het feit dat ze een steiger rond de kerktoren aan het opbouwen waren, zochten we ons heil wat verderop, in het grote Funchal. Daar vonden we zowaar een heuse buurt met restaurants en terrasjes, plus een kabelbaantje naar hogerop. Maar niet genomen, want dat is nummer 5, en we moeten zuinig zijn. Wel genomen: een biertje, een wijntje, een zwaardvis met banaan, een hamburger en een bica. En de auto terug. Via de forellenkwekerij die we gisteren niet konden vinden, in de hoop te kunnen constateren dat deze dieren daar inderdaad in levenden lijve rondzwemmen alvorens in de te pan springen. Ja hoor, ze waren er, van klein tot groot!

Elise kwijlend

De hoop dat de zon zich zou verwaardigen ook het noordelijk deel van het eiland te beschijnen, zodat we ditmaal de nabijgelegen Balçoes (balkonnetje) zouden kunnen bezoeken, vanwaar alweer een fabuleus uitzicht ons ten deel zou vallen, bleek helaas ijdel: geen kans voor Elise om haar prachtige nieuwe schoenen uit te proberen. Dan maar terug naar het hotel, routineus via de supermarkt. Het terras is in ieder geval rustig en best aangenaam. Dat is waar ik nu deze woorden schrijf: straks uploaden en van foto's voorzien. Op het moment dat jullie, lieve lezers, dit onder ogen krijgen is dat allemaal al gebeurd.