Donderdag (quinta-feira) 7 augustus: Nummers 2, de boerenmarkt, en 1, de kathedraal van Funchal

Rietgedekte huisjes, 1m van het hotelterras; paars bloeiende struik (anon)

Korte update over gisteren: na twee flessen wijn in de zon was Central Park erg ver weg, dus hebben we ons laatste avondmaal in het hotel genoten. Na midden in de nacht opgeschrikt te zijn door luid en aanhoudend getoeter (mijn hypothese: laat arriverende would-be hotelgasten die niet beseften dat na 21:00 of daaromtrent het hek dichtgaat en er niemand meer inkomt) is het nu, moment van schrijven, tijd om op te breken en dit hotel vaarwel te zeggen. Ik zit nog even in de zon op het terras achter onze paddenstoel; bijen zoemen van rechts naar links en van links naar rechts, verder is er hoegenaamd niets te horen. Volgende week zullen we de rust hier missen, maar op dit moment hebben we het hier wel gezien. Het zuiden biedt hopelijk meer variatie en zeker beter weer. (Niet overdrijven, ik zeur wel telkens over dat weer, maar het heeft eigenlijk maar een paar keer geregend en de temperatuur is constant boven de 20 graden; het voornaamste nadeel is dat de wolken meestal te laag hangen voor echt spectaculaire hoogtewandelingen met bijbehorende panorama's.)

Achterstallige scène van gisteren

Elise is wat misselijk, goed mogelijk dat dat van de colchicine komt. Helpen doet het helaas niet (hoewel Elise daarvan nog niet overtuigd is, ze zou liever een andere werkelijkheid hebben). Zal toch wel geen jicht zijn. Jammer, anders hadden we een praatgroepje kunnen oprichten over de jichtigheid van het bestaan. Eens een nieuw gespreksonderwerp: "Hoe was jouw jicht vannacht?" "Het zit nu bij m'n grote teen, bij jou dan?" "Nee, mijn jicht is 's ochtends nooit zo erg."

De misselijkheid werd erger in plaats van minder, zozeer dat E liever nog even in bed dook, tot 12:30. Het hotel lijkt vandaag drukker te zijn dan ooit tevoren, met onder andere een gezin dat enthousiast gebruik maakt van het zwembad (waarin wij gisteren trouwens ook nog even verkoeling hebben gezocht). Misschien hoeft de boel dit jaar toch nog niet failliet; maar wij zullen het nooit weten.

Hoho-bus (overal eender)

Het volgende hotel, in Funchal, blijkt te liggen aan de Estrada Monumental die we een paar dagen geleden, in het kader van No. 4 (het uitzichtspunt Cabo Girão) ook al bereden hebben, zonder dat door te hebben. We kozen andermaal voor de route tegen de klok in. Dit keer werden we niet gedwarsboomd. Een voorspoedig uurtje rijden later waren we bij het hotel: een vrolijk blauw-wit betegelde monstrositeit waar aan alle kanten grauwe betonnen balkons uitsteken. Maar de kamer is adequaat, met balkon met zeezicht (westkant); je krijgt waar je voor betaalt, en dat was niet veel - per nacht minder dan camping Nieuw-Formerum op Terschelling. Nadat we ons geïnstalleerd hadden hopten we op de hop-on-hop-off-bus die direct voor het hotel op ons stond te wachten, en lieten we ons de stad in transporteren, onder het beluisteren van een Nederlands gesproken tekst.

De afstanden bleken dusdanig klein dat de bus niet persé nodig is: in no time stonden we weer bij het dalstation van de kabelbaan naar Monte (Nr. 5) die we eergisteren ook al gevonden hadden. We blijven zuinig op de nummers (binnen het redelijke) en bewaren die belevenis voor een latere dag. Elise bleek de busrit trouwens niet goed bevallen te zijn, of misschien was het het slokje water dat ze genomen had, want het kwam er midden op straat weer uit. Snel een terrasje opgeschoten, waar men zeer behulpzaam was - trouwens sowieso eigenlijk niets dan lof voor de Madeiraanse mentaliteit! Ik kon een bica ook wel goed gebruiken, dus we konden het nuttige met het onaangename verenigen. Vandaar te voet weer zoetjesaan westwaarts naar het hotel gelopen, met een paar stops bij:

Mercado dos Lavradores, afdeling gedroogd fruit

• Nummer 2, de Mercado dos Lavradores, een opmerkelijk mengsel van vlooienmarkt (koop hier uw Manneken Pis), fruitmarkt met irritant opdringerige verkopers, en vismarkt die trouwens al gesloten was en schoongemaakt werd. Gebouw was leuk, met een bovengalerij; speciaal als markt aangelegd en toch functioneel. Schijnt vooral op vrijdag zeer levendig te zijn, maar we hadden niet het idee dat het er daarmee uit toeristisch oogpunt op vooruit zou gaan.

Kathedraal van Funchal: niet groot, wel 500j oud

• Nummer 1, de kathedraal van Funchal (de stad is overigens vernoemd naar de Portugese naam voor "venkel" - feitje opgedaan in de hoho-bus). Qua leeftijd eerbiedwaardig (ze vieren dit jaar het 500-jarig bestaan van het bisdom van Funchal; qua interieur overdadig zoals je van een ultra-katholiek land verwacht; qua architectuur volgens mijn lekeninzicht vooral opmerkelijk omdat de token niet in het kruis mar aan het uiteinde van de linkernaaf gebouwd was, en omdat het een koor had naar (volgens mij) Engels principe. Dat laatste zou op zich best kunnen kloppen, Madeira is een eeuw lang of zo in Engelse handen geweest.

Die junge Kaiserin

• Ongenummerd (maar we zitten ook zo al boven de taks), het park van Santa Catharina, waar E. onder het genot van een tweetal cola's weer een beetje de oude begon te worden. Getuige ook opnieuw haar monsterscore bij Yahtzee. Sissi stond een eindje verderop te prijken, die bleek het op Madeira prettiger gevonden te hebben dan in Wenen. Kan ik me iets bij voorstellen.

Anderhalve kilometer verderop torende ons hotel ons weer tegemoet. Na een bezoekje aan een nabijgelegen Spar proberen we nu ons balkon uit. Het heeft geen wifi; dat blijkt bij navraag voor het hele hotel te gelden. Niet helemaal goed bekeken. Ik krijg wel signaal van vier buurhotels, maar daar schieten we niet zoveel mee op. Nou ja, dan maar de telefoon als hotspot gebruikt, kost een geeltje, dat tellen we bij de kamerprijs op.