Een glaasje My Deir (of hoe was het ook weir): Maandag 11 augustus: Nummer 9, de zaag van Paulus

Als Paúl al iets anders betekent dan Paulus dan heb ik dat in ieder geval nog niet kunnen ontlokken aan het alwetende internet. Serra is in ieder geval zaag, waarschijnlijk in dit geval uit te leggen als de zaagtand die gevormd wordt door de toppen van Madeira. Wij hadden voor vandaag gekozen voor de Paúl da Serra, een hoogvlakte met daar middenin de Pico Ruivo do Paúl - de roodharige piek van Paulus. Deze top ligt op 1640 meter; er is ook nog een "gewone" Pico Ruivo van 1861 meter, de hoogste berg van het eiland: die staat vooralsnog voor morgen op het programma.

Onder de wolken, toen de weg het nog deed

De Paúl da Serra ligt niet ver verwijderd van Rabaçal, de bestemming van gisteren, en heeft vanwege de hoogteligging in principe ook hetzelfde weer nodig als wij gisteren mochten genieten (met stip de zonnigste dag van onze vakantie). Het weerstation dat we gebruiken gaf inderdaad hetzelfde weertype aan, dus we lieten ons niet in de war brengen door het feit dat vanuit ons hotel het zicht op de bergen in ieder geval ontnomen werd door de min of meer gebruikelijke wolkenlaag.

In een geheime agenda om ook alle doogaande wegen van Madeira bereden te hebben (men zoekt zijn vermaak waar men het vinden kan) hadden we een andere route op de korrel genomen, minder kust en meer inland. Wie schetst onze verbazing toen we op 1 km hoogte de weg afgesloten vonden! Anders dan de vorige keer (toen er een verse boom overdwars lag) was er nu geen duidelijke aanleiding of reden te achterhalen: doodleuk een hek midden op de weg, zonder mededeling en zonder enige duidelijkheid over hoe recent dit was of hoe lang het zou duren.

Toch nog onze wandelbestemming bereikt

Ook anders dan de vorige keer betekende dit een forse streep door onze reisrekening: we waren plotseling niet 10 maar 50 km van onze bestemming verwijderd, nog afgezien van de noodzaak weer naar zeeniveau af te dalen. Mijn toch al niet buitensporig grote zin in het uitstapje van vandaag (ook al niet positief beïnvloed door de afwezigheid van tekenen dat het iets anders dan bewolkt zou blijven) werd danig op de proef gesteld. Maar ja, een redelijk alternatief was er ook niet, dus uiteindelijk toch een andere benadering gezocht.

Dus zo ziet São Vicente er van boven uit

Veel werd goed gemaakt door de wandeling zelf. We bleken niet in maar bóven de wolken te zitten; in de zon dus, en weliswaar niet met de panoramische vista's die ons op een wolkenloze dag te beurt zouden vallen (daarvan hebben we er al zovel gezien dat we allang blasé geworden zijn) maar wel met uitzicht op een wit wolkendek dat leek uit te nodigen tot een verkoelende duik dan wel een avontuurlijke skitocht. Verder werden we nauwelijks geplaagd door medelopers, terwijl we toch maar 10km van het uitpuilende Rabaçal zaten. Was het het verschil tussen zon- en maandag, lag het aan de afgesloten weg (of was die gisteren ook al afgesloten), was het het weer, is dit gewoon een minder populaire bestemming? We zullen het nooit weten.

Schattig klein levadaatje, dennenbos als toegift

We zetten de auto vlak onder de piek, met nog zo'n 150m (omhoog) te gaan. Tot mijn verbazing begonnen we opnieuw met een levada - verreweg de kleinste die we gezien hadden, maar ik had op deze hoogte en in deze droogte niets meer verwacht. Het water in het kanaaltje kabbelde lieflijk voort. Het pad dat erlangs omhoog voerde bracht ons bij een dennenbosje dat ook op Terschelling had kunnen staan. Daarna moesten we wel een stukje echt klimmen, eigenlijk voor het eerst in de afgelopen tien dagen (afgezien van een heleboel trappen). Een hele toer voor de voeten van Elise, haar nieuwe schoenen ten spijt. De bestemming maakte gelukkig veel goed: een prachtig uitzicht op de wolken rondom ons - zo te zien stonden we op een van de weinige zonovergoten plekken van het eiland - met daar tussendoor piekend de andere Ruivo, op zo'n 30 km (?) afstand.

Doorspikkelende windmolens

Afgezien daarvan was het landschap doorspikkeld met windmolens. Hun stand verried een noordenwind in plaats van de gebruikelijke noordoostelijke passaat. Ik pak mijn weerkundige stokpaardje er nog even bij: zou de afwijkende windrichting de verklaring kunnen zijn voor het afwijkende weer?

Afdalen is voor E. nog veel erger dan stijgen. Schuifelend bereikten we een beter begaanbaar pad. (De schoenen waren in ieder geval rood, dus tot zoverre is de naamgeving navolgbaar.) Dit is geen doen zo: van een echte bergwandeling, zoals dus de niet-Paulusiaanse Pico Ruivo, kan geen sprake zijn. Misschien ga ik wel alleen.

We aten een soepje in een nabijgelegen restaurant, daarna terug naar het hotel. Elise deed nog een kleine rondgang door wat souvenirwinkels, ik wijdde me aan deze blog. Dat brengt me dan bij het moment van nu. Morgen een keer op tijd op, hopelijk luistert het weer beter naar de voorspelling, dan wil ik omhoog. Voor dit moment blijft er alleen een deel B van mijn bloemenquiz over, na het overweldigende succes van deel A!