Maandag (segunda feira) 4 augustus: Nummer 7, Ribeiro Frio

Beginpunt Levada dei Rei

Idioot lang geslapen: pas om 9:00 wakker. Met pijn in mijn rug natuurlijk: boven de 8 uur slaap geeft meestal aanleiding tot rugpijn, matrasonafhankelijk.

Het ontbijt is sinds gisteren verrijkt met een yoghurt van stroperige substantie, waar je naar smaak hompen vers fruit in kunt donderen. Vooruit, ik ben in een gulle bui: niveau 2,5. Aan de andere kant, we zijn ook al weer sinds gisteren terug bij Nat, dus er gaat meteen weer een kwart puntje af: 2,25. Als we ergens een CD-winkel tegenkomen zal ik iets van Ella FitzGerald kopen of zo, die kunnen we dan bij afscheid cadeau doen voor wat gewaagde variatie in het repertoire.

Lieflijk meanderend; ziehier de witte struiken ...

Het zonnetje scheen, hoewel wat waterig. In de bergen achter ons waren helaas de wolken teruggekeerd, maar er is hoop op een droge wandeling. Ons zonneterras leende zich wel voor aangenaam verpozen, dus voordat we wat anders deden nam ik de gelegenheid te baat om dit dagboek dichter in de buurt van het heden te brengen. Daarna was het tijd voor wat ontspanning door inspanning.

Dit keer bleven we eens dicht bij huis: de Levada dei Rei, startpunt wandeling maar een kilometer of drie hier vandaan. Dei Rei = van de koningen, dat kan een promotietruuk zijn, veel koninklijks viel er niet aan te ontdekken. Maar wel de moeite waard: iets kleinschaliger dan die van de afgelopen twee dagen, in het begin lieflijk meanderend tussen (noodzakelijkerwijs alweer anoniem blijvende) rijke witte en rood-gele bloemstruiken, na een paar kilometer dichter tegen de berg aan knuffelend, met vegetatie overgaand in varens en ander groen spul. Veel mos.

... en hier rood-geel

De route werd aangekondigd met een stijging van bijna 200 meter over een totale lengte van 5,1 km. Dat verwonderde mij: grote hoogteverschillen horen er toch niet bij? Aan het begin van het pad bleek zich een goot opvang- en herdistributiebekken te bevinden, daarmee was een klimmetje gemoeid (keurige trappetjes), maar verder was het toch bijna net zo vlak als de andere twee levada's die we "gedaan" hebben. Wel een ietsjepietsje steiler, trouwens ook wat minder breed en diep. Kennelijk is dat ongemerkt toch goed voor ruim 100m hoogteverschil.

Yes, een tunnel!

We liepen 'm dit keer tot het eind uit - of beter gezegd, tot het begin. Er zat een tunneltje in, veel te kort om de zaklantaarns echt nodig te hebben, maar dat was geen reden om ze ook ongebruikt te laten. Niet voor niets gekocht! Het pad hield op in een smal dal met wanden die zeker 50m loodrecht omhoog schoten, geen vierkante meter onbegroeid, met duizend schakeringen groen. In het schemerduister een betoverende plek, vochtig en warm. Hier klaterde een stroompje omlaag vanuit verder onbereikbare oorden, en werd gekanaliseerd tot de levada waar we die kilometers langs hadden gelopen. Een klein deel van het water ontsnapte om alsnog zijn natuurlijke weg te vervolgen. In vochtiger jaargetijden zal dat wel geen klein deel zijn.

Zonder overdreven lange pauzes, maar ook zonder overdreven hoog tempo kostten die 2 x 5,1 km ons toch wel ruim twee-en-een-half uur. (Ik moet nog vermelden dat de inmiddels traditionele regen zich ook nog even liet voelen, hoewel het dit keer bij een paar minieme spatjes bleef.) Omdat we ook niet overdreven vroeg gestart waren, was het dan ook al half vier voor we terug waren bij de auto.

Einde weg

Mooie wandeling, maar genoeg om Elise te laten verklaren dat ze voor vandaag wel genoeg gelopen had; dus wat nu? Terug naar het hotel was geen optie, maar weersgewijs leek er geen verandering te zijn opgetreden, wat de mogelijkheden wel aanzienlijk beperkte. De keus viel op een ANWB-nummer waar we gisteren op weg naar huis zonder stoppen langs gecrosst waren: het plaatsje Ribeiro Frio, tamelijk hoog in de bergen gelegen, alwaar de beschrijving van een forellenkwekerij en (vooral) naastgelegen restaurant de aandacht van Elise hadden getrokken. Voor wie het nog niet wist: Elise is visliefhebster - ik houd mij daar verre van, zodat E. zich in dit opzicht vaak tekort gedaan voelt.

Zo bedacht zo gedaan: Elise at een forel in Ribeiro Frio, en verklaarde achteraf dat dit de lekkerste van haar leven was. Net als ik hoort de lezer zich nu af te vragen hoe groot de steekproef dan wel geweest is: de lekkerste uit twee is heel wat anders dan de lekkerste uit twintig. De waarheid ligt in het midden: het was de lekkerste uit vijf.

Elise aan haar forel

Een poging om achteraf te aanschouwen waar deze forel zijn korte leven had doorgebracht mislukte: de bedoelde kwekerij was niet daar waas ons gidsje suggereerde, en Elise deed haar belofte om niet meer te wandelen gestand dus lang zoeken was er ook niet bij. Nou ja, voor de lekkerste forel van een mensenleven moet je bereid zijn een eindje te rijden.

Terug deden we nog even een tankstation en de Continente aan; daarna (en dat is nu) was het tijd voor het zonneterras, ditmaal zonder zon en met het enige kledingstuk met lange mouwen dat we bij ons hebben. Het zal nog steeds twintig graden zijn, maar hoewel de zee voor onze neus door de zon gestreeld wordt, weerhouden geniepige wolken die tussen daar en hier uit het niets opduiken ons van een soortgelijke ervaring. Het leven is oneerlijk.