Vrijdag 1 augustus: Nummer 6, Ponta de São Lourenço

Slingers in Santana - maar waarvoor?

De nog lang nagalmende tonen van Candy werden weggespoeld door het geluid van stromend water in de nacht. Regen kon het niet zijn, want in augustus regent het niet op Madeira, dus ik zou wel dromen.

De volgende ochtend drupte het buiten toch wel bedenkelijk na. Zou het dan toch...? Wolken hingen laag tegen de bergen. In mijn laatste jaar middelbare school zat bij natuurkunde het speciale onderwerp weerkunde. Hoe zat het ook weer met de passaatwinden? Trouwens, ligt Madeira onder of boven de keerkring? Ik zou gezegd hebben onder, maar het ligt er nog wel een stukje boven (wat heet, 1000 km).

Kennelijk is de waarheid toch niet zo absoluut als ik geleerd heb, want anders dan de westenwind van de gematigde zone heerst hier de passaatwind van de tropische zone. Die waait op het noordelijke halfrond vanuit het noordoosten, en blaast dus van die kant tegen de het obstakel dat Madeira heet. Zoals het een goede natte wind betaamt verliest hij daarbij al het vocht dat-ie in zich heeft. En dat ook in de zomer (weet die wind veel). Raad eens wie zich daar onder bevindt?

Zo, dat was dan een korte opfriscursus, maar ondertussen zaten wij met de nattigheid. Geen ideale omstandigheden voor het bewandelen van hooggelegen irrigatiekanaalpaden, wat toch oorspronkelijk wel de bedoeling was. Tijd voor ANWB Nummer 6, het zeer zuidoostelijk gelegen en doorgaans droge schiereiland van Ponta de São Lourenço. (Wat voor godsdienst zouden ze hier eigenlijk aanhangen?)

Santana Madeira Biosferis

Voordat het zover was moesten we natuurlijk nog het ontbijt uitproberen. Altijd een spannend moment in een nieuw hotel. Na het diner van gisteravond waren de verwachtingen niet al te hooggespannen. De ruime ontbijtzaal binnentredend, op dat moment alleen bezet door onze Deense lotgenoten, werden we andermaal verwelkomd door de zoetgevooisde klanken van Nat, die die nacht helemaal niet geslapen had. Dat was dan meteen het opmerkelijkste onderdeel van het ontbijt. Er zijn gradaties: van helemaal geen ontbijt (niveau 0) via crackers met jam en honing (niveau 1) naar broodjes, jam, honing, kaas en ham (niveau 2). Daarmee zijn we op het niveau van de Carabas; ergens verderop begint het echte werk met bacon, omeletten en zo, misschien dat we daar later deze vekantie nog aan toekomen (maar ik reken er niet al tezeer op).

Dor en droog: ook Madeira

Onze weg voerde dus oostwaarts, grotendeels de weg die we ook gekomen waren vanaf het vliegveld. Een tussenstop in Santana, dat een groter plaatsje heette te zijn en waar we hoopten een bruikbare tourist information te vinden, met vooral een fatsoenlijke wandelkaart. In onze diverse boekjes staan veel fragmenten, maar een ovezicht ontbreekt; zo is het moeilijk na te gaan wat een goed bereikbaar beginpunt is vanaf waar wij gestationeerd zijn.

Santana waren we al voorbij voor we er erg in hadden, maar na rechtsomkeert gemaakt te hebben vonden we toch het eigenlijke centrum. Dit was zeer fleurig met slingers versierd, zo te zien recent; de aanleiding hebben we niet kunnen achterhalen. In ieder geval leuk om even rond te lopen, en nog beter: in een wat grotere souvenirwinkel vonden we ook een bruikbare (1:40000) wandelkaart. In combinatie met de boekjes en GPS-apps die we al hebben moet het zo toch lukken geschikte routes te vinden.

Groene planten op barre grond

Zonder vermeldenswaardige incidenten bereikten we een half uur later het beginpunt van de wandeling van vandaag, over het al genoemde schiereiland naar de oostpunt (min of meer) en terug. Dit stuk Madeira verschilt landschappelijk als hemel en aarde met de rest van het eiland: in plaats van groen en weelderig is het droog, kaal en woestijdachtig. Niet moeilijk hier de vulkanische oorsprong terug te zien, waar het gebeente van het land zichtbaar is. Fantastisch gekleurde rotsen, van zwart en geel naar rood en alle schakeringen daartussen, aangestipt met de schokkend groene planten die het dan toch aandurven op zo barre grond te groeien. Het meest verwonderlijke is nog wel dat dit zó radicaal verschilt van de rest van het eiland: waarschijnlijk valt hier ten eerste (veel?) minder regen (ik kan wel weer een speculatief verhaal ophangen over hoogteverschillen en windrichtingen, maar laat ik me inhouden), ten tweede is het zo smal dat riviertjes en andere waterlopen geen kans maken.

Voor schaal zie de mensen bovenop

Helaas bleek al snel dat Elise's voetblessure, of ontsteking, of slijtage, haar verhinderde de hele wandeling vol te maken. Na het moedig geprobeerd te hebben moest ze na een uurtje afhaken. Ik offerde me op en ging alleen verder om toch de nodige foto's te scoren, wind, regen (toch nog een beetje) en felle zon trotserend. Al met al een mooie wandeling, goed te doen (zonder voetzeer tenminste), zoals de horden andere touristen in deels zeer ondeugdelijk schoeisel aantoonden. Elise trof ik weer bij de auto aan, ze had het zonder kleerscheuren gered, en gelukkig niet al te lang hoeven wachten.

We hadden nog niet geluncht en het was inmiddels wel half drie. Hoog tijd voor een eenvoudige doch voedzame maaltijd. Daarvoor togen we naar Caniçal, een havenplaatsje aan het begin van het schiereiland. Opnieuw kleiner dan geschat, en denk bij "havenplaatsje" niet aan Griekse taferelen; maar we vonden een snackbar. Elise oefende haar Portugees door kip te bestellen (polvo); de resulterende octopus was helaas niet naar smaak. Het walvismuseum sloegen we over. In plaats daarvan oefenden we, na het missen van een cruciale tunnel, onze padvindervaardigheden in een zeer slecht bewegwijzerd wegennetwerk. Zelfs met GPS kwamen we er maar moeizaam uit: we hebben zelfs zonder het meteen te merken een complete cirkel gedraaid.

Blik op Madeira van de punt van het schiereiland

Op de terugweg andermaal een tussenstop bij Santana, ditmaal voor wat ordinaire levensmiddelen. Na de late lunch meenden we het zonder avondeten af te kunnen, mits gesterkt door wat hapjes. Ook een flesje wijn moest voor minder te krijgen zijn dan wat ons hotel ons hiervoor graag zou laten betalen. Dit bleek een succes: op het zonneterras achter onze paddestoel was het, aldus gesterkt, aangenaam verpozen. Toen het te fris werd verplaatsten we de werkzaamheden (in dit geval Yahtzee) naar het terras bij het retaurant. Nadat op verzoek de onvermoeibare Nat King Cole vervangen was door iets anders (niet persé beter, vooral anders) bleek daar ook het voordeel van klagen over het eten: de niet-opgegeten tonijn van gisteren leverde ons vanavond een ongevraagd bordje kaas en hamplakjes op. Een mooie afsluiting van een mooie dag, licht verstoord door Elise's monsterscore van 2443 Yahtzeepunten... wie gooit er dan ook 6x Yahtzee in 1 potje?