Zaterdag (sábado) 9 augustus: Nummer 0, niets

Uitputtend Madeira: outdoor spinning (leuk!)

Hebben wij Madeira uitgeput of Madeira ons? (Merk op dat die twee mogelijkheden elkaar niet uitsluiten.)

Het weer leende zich vandaag niet voor avonturen op hoogte: grote kans op regen volgens het lokale weerbericht, en inderdaad dikke wolken tegen de bergen. Funchal heb je in een middag wel gezien. Eventueel op de lijst staat nog eilandhoppen naar Porto Santo, een kleiner eilandje ten noordoosten waar ze echt strand hebben. Enig nader onderzoek leerde echter dat er dagelijks één boot gaat, om 8:00 's ochtends en om 20:00 uur 's avonds terug; vaarduur 125 minuten. Op het moment dat we keken was het uiteraard voor vandaag te laat, en het is maar de vraag of dit zo aantrekkelijk is.

Waarom een Nederlands consulaat?

In plaats van Porto Santo werd het vandaag ten eerste een stukje nog onontgonnen Funchal. Aan de zeekant van ons hotel ligt een parkje waar we doorheen gelopen zijn. Er blijkt in ieder geval een publiek toegankelijke badderplaats te zijn, dus als we toch nog even de Atlantische Oceaan in willen dan kan dat. We kwamen er ook nog bij toeval langs het Nederlands consulaat (waarom is er een Nederlands consulaat op Madeira?).

In het stadje ligt een intrigerend klein mini-fortje vooraan in de haven. Het hoho-commentaar van eergisteren had daar iets over gemeld dat ik niet helemaal opgepikt had. Leek in ieder geval de moeite waard om uit te zoeken: ik ben sowieso al heel mijn leven geboeid door kastelen, dit zou een mooie aanvulling op de verzameling kunnen betekenen. We liepen erheen, na te hebben geconstateerd dat we de bustijden en -routes niet snapten. Het was broeierig en warm - vervelend weer - maar een klein half uurtje lopen bracht ons op de bestemming. Bleek een voltreffer, want een opening voor een bizar verhaal.

Het complete Prinsdom van Portinha

Het Prinsdom van Pontinha, bestaande uit dit ene zeer vervallen fortje (Forte São José) en verder niets, claimt sinds 1903 een onafhankelijke staat te zijn, en daarmee het kleinste land ter wereld. Laat ik er meteen bij vertellen dat er in ieder geval een stukje eerbiedwaardige geschiedenis aan vastzit: het schijnt een uitgemaakte zaak te zijn dat de Portugese ontdekkers eerst voet aan wal zetten op dit (toen nog) eilandje voor de kust, alvorens de grote stap te wagen naar het eigenlijke Madeira. Maar het keerpunt kwam in 1903, toen een Portugese koning (Carlos I) het eilandje verkocht aan een Engelsman, en daarbij een document ondertekend heeft waarin hij daadwerkelijk afstand deed van dit stukje grondgebied. In 2000 is het weer overgekocht door een Portugees, die zich sindsdien Prins Renato Barros noemt en daar serieus werk van maakt.

De prinsdommelijke vlag

Carlos I zal destijds wel dronken zijn geweest, of krap bij kas, of allebei. Zo heeft een van de vorige Rectores Magnifici van de Universiteit Twente (wiens naam ik uit piëteit ongenoemd zal laten) in een enthousiaste bui na een copieus diner eens een samenwerkingscontract met de universiteit Osnabrück getekend waar niemand daarna ooit nog iets van gehoord heeft. Afgaand op wat ik erover op internet vind lijkt me die Barros gewoon gek (het gaat te ver om het als grap af te doen), maar wel leuk gek: zo heeft hij ook al gesolliciteerd als voorzitter van het IMF, met als argument dat hij als hoofd van 's werelds kleinste staat, met ook maar één burger, onafhankelijker is dan wie dan ook; en hij heeft plannen ontvouwd om zijn land voor 150 miljard over te doen aan een stelletje Arabieren. Ze lachten ook toen Portugal gesticht werd, zo luidt zijn redenering, en zie wat een succesverhaal dat geworden is. Vandaar dat hij nu zijn zaak aanhangig gemaakt heeft bij de VN: hij wil alle rechten die andere souvereine staten ook hebben, inclusief de 200 territoriale zeemijlen eromheen. (Volgens mij zijn dat er 20, maar ik citeer.)

Goed, dat was het Prinsdom van Portinha. Helaas waren de wolken er alleen maar lager en het weer er drukkender op geworden. Volgende activiteit: per auto (die de hele dag van geisteren werkloos is geweest) het Hortensia Tea House opzoeken. Bleek een goede keus: lekker rustig, koel (op het regenachtige af), een enorm stuk appelgebak, spelletje Yahtzee, nog wat met de eigenaar gebabbeld - die 77 blijkt te zijn, dus die opmerking over potentieel vaderschap was toch zo gek nog niet. Paar uur gezeten, dus dat schoot in ieder geval lekker op. Momenteel, terug in het hotel, geniet Elise van een welverdiende rust, zit ik wat te hobbyen (om maar te zwijgen van dagboekschrijven) en gaan we dadelijk weer de Madeiraanse keuken exploreren.

Hoe een stuk appelgebak een copieuze lunch kan zijn

Het weerbericht belooft betere tijden, de komende dagen doen we nog wat ANWB-nummers.

P.S. Ik heb nu een week volgemaakt met Portugese dagaanduidingen. Dit vooral ook om mijn verrassing deelachtig te maken over het feit dat ze hier de dagen tellen in plaats van namen te gebruiken, behalve dan voor zaterdag (Sábado) en zondag (Domenico); en ook dat die telling overduidelijk erkent dat zondag dag 1 is en niet dag 7. Wie de bijbel serieus neemt zou uit het feit dat zondag de christelijke rustdag is gemakkelijk kunnen opmaken dat dat dan ook wel de zevende dag van de schepping moet zijn geweest, waarop God rustte. Zie ook het feit dat de meeste kalenderprogramma's de keus openlaten om de week op maandag te laten beginnen. Maar nee, het is een PR-truukje van Constantijn de Grote geweest, die daarmee tegelijk het verschil met de Joodse sabbat benadrukte; zaterdag is sabbat (Sábado) is dag 7. Zo, dat weten jullie dan ook weer.