Vrijdag (sexta-feira) 8 augustus: Nummer 5, de botanische tuinen van Monte

Vollksgedans op het tegenovergelegen hotelterras

Gisteravond werden we in slaap gezongen door een live artiest vanaf het dak van het tegenoverliggende hotel. Er kwamen op een gegeven moment ook nog volksdansers aan te pas. Dat zal elke avond wel vaste prik zijn. Vannacht geslapen met de deuren open terwille van de temperatuur: wat geroezemoes de hele nacht maar op zich goed te doen.

Vanochtend weer een stukje hardgelopen, ik moest me er even toe zetten maar toch maar gedaan. Het was rond 9:00 al druk en warm op straat. Verrassend was dat zich onder de voetgangers nog zeker twintig andere hardlopers bevonden. Dat schept een band. Ik kwam tot de kathedraal (en terug).

De kabel omhoog: wanna pictjoer?

Naast misselijkheid en diarrhee (misschien beide wel bijwerkingen van medicijnen) blijft de voet van Elise ons toch het meeste plagen, Vandaag was hij weer in minder goeden doen. Het plan was toch al de kabelbaan naar boven te nemen, naar de botanische tuinen; maar daaraan gekoppeld had ik wel graag weer een levada gelopen, gewoon om de dag wat meer te vullen; helaas was het al snel duidelijk dat E's onderstel daar geen medewerking aan zou verlenen.

Vóór het zover was moest er natuurlijk nog wel ontbeten worden. Een upgrade ten opzichte van de Cabanas Village lag voor de hand en werd bewaarheid; het zou een 4 zijn als de yoghurtjes meer kleuren zouden bieden dan wit en felroze, de koffie drinkbaar zou zijn of de worstjes niet meteen van de vork af zouden vallen; nu moet het bij een 3,5 blijven.

Oh-oh, foute tuinen!

Met de hoho naar de kabel en vandaar naar boven was natuurlijk niet het issue. Het werd ons wel lastig gemaakt doordat er enerzijds de (echte) botanische tuinen zijn, die niet één maar twéé kabelbaantjes vergen, en anderzijds de tropische tuinen (1 kabel). We kozen voor botanisch, maar dat betekende een niet-triviaal stukje lopen tussen de twee kabels. Ook de tuin zelf was terrassig van aard, oftewel bevatte het een en ander aan hoogtemeters. Wel erg mooi trouwens; voor echt genieten moet je hier in april of mei zijn, maar het is verbazend hoeveel er ook nu nog in bloei staat. De presentatie was op zeer ouderwetse leest geschoeid, meer dan slecht leesbare latijnse namen van wat er groeide werd ons niet geboden. Het hoofdgebouw in het centrum bevatte ook nog een collectie opgezette dieren die me regelrecht terugvoerden naar het Natuurmuseum in mijn lagereschooltijd: zonder enige opsmuk of concessies, gewoon vitrinekasten vol dode vogels voorzien van wetenschappelijke naam, punt uit.

Quiz: wat voor bloem is dit? (tip: laatbloeier)

De botanische tuinen zijn groot en indrukwekkend, ik weet zeker dat mijn moeder zou smullen (ik zeg dit met opzet omdat ze toch al twijfelt of ze hier niet een weekje naar toe moet: ja dus, maar dan in mei!). We hebben nog niet de helft gezien. Ik doe straks een fotogalerij met quiz, alle lezers mogen reageren met suggesties van bloem- of plantnamen!

Het was inmiddels rond 14:00. Er naderde een beslismoment omtrent de invulling van de rest van de dag. De optie dat E. mede-levadaganger zou worden was duidelijk niet reëel. De uitkomst was dat ik dan in m'n eentje een stuk Levada dos Tornos zou lopen; Elise zou de hoho tot z'n bittere eind uitrijden - te weten, terug bij ons hotel - en dan het hotelzwembad opzoeken.

Rchts de tunnel (10km door de berg), links mijn pad

Aldus geschiedde. De Dos Tornos is een nieuwere levada, die z'n water uit het noorden haalt, via een 10 km lange tunnel dwars door de bergen transporteert om het vervolgens een eind door het zuiden kronkelend weer nuttig te besteden. De wandeling van vandaag begon bij het exit-punt uit de bergen. Om daar te komen vergde enig klauterwerk. Niks vlak, gewoon recht omhoog! Ik was blij dat het het bewolkt was, ook zo vloeide het zweet rijkelijk. Eenmaal op de hoogte werd het weer een kwestie van pad langs de waterloop. Ik begin oog te hebben voor de fijne verschillen: was de levada van eergisteren (van het groene ravijn) smal, ondiep, bemost, deels gemetseld en ergens onderweg voorzien van een merkteken dat 1929 vermeldde, deze was de breedste totnutoe (1 meter schat ik), een schone betonnen bak, en duidelijk van veel later datum (wat ik al wist trouwens). Verder aanzienlijk minder bewandeld en daarom minder van hekjes voorzien, wat het wel weer wat interessanter maakte want minder steil was het niet.

Hortensia Tea Garden: zoek de hortensia's

Het mooiste aan deze wandeling bleek echter de bestemming (voor mij) te zijn: de Hortensia Tea Garden. Ik had met mezelf afgesproken dat ik tot daar zou lopen en dan terug. Gebaseerd op de ervaring tot op dit moment stelde ik me bij deze Tea Garden niet meer dan een tamelijk sfeerloze uitspanning aan de kant van de weg voor, maar dit bleek een volkomen misplaatst vooroordeel te zijn. Het was een in het midden van een stelsel met smalle paadjes verbonden prachtige romantische tuinen gelegen al even prachtig gebouw, met leuke terrasjes aan alle kanten. Zeer ondruk: men verwachtte een groep werd mij verteld - toen ik wegging was die nog niet gearriveerd. Een onverwacht hoogtepunt, ik moet Elise dit laten zien! Ik genoot een "sugar-cane honey cake" en een bica. Een kort gesprekje met de eigenaar/uitbater leerde dat hij de druk van het onderhouden van dit magnifieke geheel erg zwaar begon te vinden (hij kon mijn vader dan ook wel zijn zei hij - ik schatte hem nog geen zeventig maar heb dat met een opmerking over jong beginnen laten passeren). Op mijn vraag waarom er zo weinig hortensia's te zien waren (heel Madeira staat er barstens vol mee maar in de Hortensia Tea Garden overheersen ander bloemen) leerde ik dat hij ze te laat gesnoeid en daarmee hun bloei verstoord had, tot zijn grote spijt: men dient dat in november te doen, en niet in januari. Als ik volgend jaar terugkwam beloofde hij me zeeën.

Goed, dan nu de beloofde quiz voordat ik mijn avonturen afrond. Antwoorden graag in de vorm van commentaar op deze blog, en elke poging is welkom!

Quizvraag nr 1 (botanisch): Dit zijn ... en ...

Quizvraag nr. 2 (botanisch): Dit is ...

Quizvraag nr, 3 (botanisch): dit is ...

Quizvraag nr. 4 (botanisch): dit is ...

Quizvraag nr. 5 (botanisch): dit is ...

Quizvraag nr. 6 (botanisch): dit zijn ..., ... en ...

Quizvraag nr. 7 (levada): dit is ...

Quizvraag nr. 8 (levada): dit is ...

Quizvraag nr. 9 (levada): dit is ...

Quizvraag nr. 10 (levada): dit is ...

Quizvraag nr. 11 (levada): dit is ...

Dagafsluiting

Ik vond het zo ook al schitterend, zoals uit bovenstaande moge blijken; maar toch moest ik terug. Een iets kortere route, in volle vaart langs een groep Fransen die daar zo van schrokken dat ik er één bijna het ravijn in gezonden had, leidde me terug naar de kabelbaan; deze op zijn beurt terug naar Funchal, waar een goed half uur doorstappen me weer bij het hotel bracht. Elise trof ik daar bij het al vermelde zwembad aan; een aanzienlijk serieuzer opgezette faciliteit dan in ons vorige hotel. Na me passend gekleed te hebben voegde ik me bij haar, voor een verkoelende duik en een korte verpozing in de (hier wel schijnende) zon.

De noodzakelijke alcoholica en versnapering gebruikten we bij de Hole in One, een op Ierse-pub-leest geschoeide biertuin op loopafstand (heerlijk!). De keus aan tapbier bleek dusdanig klein (basically een Ierse stout of het lokale goedje genaamd Coral) dat we toch maar weer overgingen op ww, maar dat mocht de pret niet drukken. We hebben alle ons omringende stellen, met en zonder kinderen, volkomen de grond in geanalyseerd.

An die Arbeit!

De avond werd afgerond door een sessie op het balkon, geen wind dit keer maar wel live muziek van de overkant. Zodadelijk deze blog en de foto's uploaden. Daarna zal mijn datalimiet wel overschreden zijn; dat lossen we dan wel op.